"Κλέφτης" για λίγο φως

 Σε λίγο νυχτώνει και ξαφνικά από τη γωνία ξεπροβάλλει η φιγούρα ενός μικρού αγοριού. Τα χεράκια του, τρέμοντας από το κρύο, σφίγγουν στο μικρό του στήθος τρία με τέσσερα κεριά. Κοιτάζει γύρω του φοβισμένα και καθώς προχωράει νιώθει  δύο αστυνομικούς να τον ακολουθούν. Τον προλαβαίνουν και μπαίνουν μπροστά του. Είναι μόνος και αβοήθητος. Χαμηλώνει το βλέμμα του, τρέμοντας ολόκληρος. Τι είναι αυτά που κρατάς τον ρωτάνε, από πού τα πήρες ?
Με χαμηλωμένο πάντα βλέμμα τους απαντά, είναι κεριά, τα πήρα από τη εκκλησία. Τον οδηγούν στο αστυνομικό τμήμα και εκεί ο διοικητής του τμήματος, τον ανακρίνει. Είναι οκτώ χρονών και πηγαίνει στη δευτέρα δημοτικού. Η πράξη σου χαρακτηρίζεται του λέει κλοπή! Γιατί το έκανες ?
Ο Μιχάλης, έτσι είναι το όνομά του, κατακόκκινος από ντροπή, κοιτάζει με το καθαρό του βλέμμα το διοικητή και του λέει: Τα πήρα από την εκκλησία για να μπορώ να διαβάζω το βράδυ. Οι γονείς μου είναι άνεργοι και η ΔΕΗ μας  έκοψε το ρεύμα και αφήνει τα δάκρυα  του να κυλήσουν στο πρόσωπό του.
Οι δύο αστυνομικοί και ο διοικητής κοιτάζονται στα μάτια συγκλονισμένοι.
Τι θα μπορούσαν άραγε να πουν σε ένα οκτάχρονο αγόρι, που δεν ευθυνότανε για τίποτε και διψούσε να μάθει γράμματα. Ότι ήταν ένας κλέφτης, όταν οι μισοί έλληνες έχουν κατακλέψει τη χώρα και οι άλλοι μισοί σηκώνουν το βάρος της φορολογίας με απάνθρωπες στερήσεις και  θυσίες.
Σκληρή η ζωή για το Μιχάλη. Τα τρυφερά του χρόνια σημαδεύονται από στέρηση βασικών πραγμάτων, χωρίς μέλλον, χωρίς αισιοδοξία, χωρίς όνειρα
Εκείνο το τσουχτερό βράδυ, ο οκτάχρονος Μιχάλης σκυμμένος επάνω στα βιβλία του με τη βοήθεια των αναμμένων κεριών  σε ένα παγωμένο δωμάτιο διαβάζει. Και ποιος ξέρει, θα μπορέσει άραγε  κάποτε να ζήσει το δικό του όνειρο?
 
                                                                       
Ανεσία Ηλιάδου

Όνομα χρήστη

Κωδικός πρόσβασης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΑ