ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ - ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΛΩΝ

Νικόλα μου, να με θυμάσαι …

 -   Νοέμβρης 2014  -
Μεσάνυχτα και η πόλη ησυχάζει. Τα λιγοστά φώτα σε κάποια σπίτια τρεμοσβήνουν.  Σε λίγες ώρες θα ξημερώσει και η ζωή θα ξαναρχίσει πάλι από την αρχή, με την ίδια ένταση, με την ίδια αγωνία, άλλοτε με όνειρα και άλλοτε με απογοητεύσεις.

"Κλέφτης" για λίγο φως

Το σούρουπο  σήμερα στην πόλη είναι ιδιαίτερα τσουχτερό. Η κίνηση στους δρόμους λιγοστεύει και οι  άνθρωποι, με σηκωμένους τους γιακάδες των παλτών τους τυλιγμένοι με τα ζεστά τους κασκόλ, οι περισσότεροι σκεπτικοί και ανήσυχοι με τη δύσκολη καθημερινότητά τους, βιάζονται να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Διάγνωση..... Αυτισμός!

Το θεώρησα μεγάλη πρόκληση όταν μου ζητήθηκε να γράψω την ιστορία μου για να δημοσιοποιηθεί στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Μου ζήτησαν να μιλήσω από καρδιάς, χωρίς να σκέφτομαι τι πρέπει και πώς να το γράψω. Έτσι, έγραψα και εγώ ότι αισθανόμουν για να το μοιραστώ μαζί σας και ελπίζω πραγματικά να μπορέσει η δική μου εμπειρία να «αφυπνίσει» κάποιους να μην επαναπαύονται ποτέ!!!
Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία μου:
 

Όνομα χρήστη

Κωδικός πρόσβασης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΑ